Vooroordelen sluiten je oren

Vooroordelen sluiten je oren

Herken je dat bij jezelf ook wel eens? Er komt iemand je kantoor binnen lopen voor een sollicitatiegesprek. Maar terwijl de sollicitant naar je toe loopt denk jij al: dat gaat niets worden… Je kijkt naar hoe hij gekleed is, hoe hij zijn haar heeft, hoe hij loopt. En bij jou gebeurt er één ding: alle seinen gaan op rood. En dan die hand die je van hem krijgt, een slap handje zonder enige overtuiging. Je denkt bij jezelf: “gelukkig heb ik een drukke agenda en kan ik na een kwartier hem wel weer de deur wijzen.”

Ik hoef je niet te leren kennen
Vooroordelen, we hebben ze allemaal. Ze zijn alleen heel bepalend voor hoe wij luisteren, of beter gezegd, niet luisteren. Zo hadden we bij het familiebedrijf waar ik ben opgegroeid een keer een sollicitatie van een meisje die bij haar eerste gesprek niet echt paste in het beeld wat mijn oom bij een goede werknemer had. Daarnaast waren de opmerkingen die zij in het begin van het gesprek maakte nou niet echt hoopvol. Dus mijn oom had in het begin een houding van: ik hoef je niet te leren kennen.

Blijf juist open staan, hoe lastig soms ook
Maar juist naarmate het gesprek met dit meisje vorderde bleek het een ruwe diamant te zijn. En door juist niet de oren vanuit het vooroordeel te sluiten, maar open te blijven staan kwam mijn oom daar achter. En door de ruwe diamant de juiste aandacht, begeleiding en kansen te geven heeft ze zich weten te ontpoppen tot een glimmende diamant. Blijf dus altijd open staan naar wat die ander te brengen heeft, je weet nooit wat er uit kan komen…

In de volgende blog (Mag ik ook wat zeggen…) wordt er stil gestaan bij het ruimte geven aan de ander om ook zijn verhaal te kunnen doen.